Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς αντικρίζοντας κατάματα την πραγματικότητα.

Ναι ήμουν και γω ένας από τους τυχερούς που αντίκρισα σήμερα τον Άρη να ρεζιλεύεται.

Το πρωί όλα έδειχναν ιδανικά.Η ομάδα φαινόταν να είναι και με τα 2 πόδια στην τελική φάση για τους ομίλους της Euroleague.Οι υποσχέσεις έδιναν και έπαιρναν.

Αρκετοί Αριανοί κυρίως από την Αθήνα έσπευσαν να υποστηρίξουν την ομάδα με την οποία μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν μπασκετικά.Την ομάδα που κύλαγε μέσα στο αίμα τους όλα αυτά τα χρόνια. Την ομάδα που όλη η Ελλάδα κάποτε θαύμαζε και έτρεχε να πάρει έστω ένα αυτόγραφο από παίκτες όπως ο Γκάλης...Ήμουν και γω ένας από αυτούς τους ονειροπόλους που ποτέ δεν έσβησε από μέσα μου η ελπίδα να δω τον αυτοκράτορα του ελληνικού μπάσκετ ξανά στον θρόνο του.

Μπαίνοντας στο γήπεδο είδα στα μάτια ανδρών και γυναικών την ίδια ελπίδα να ξαναζήσουν μεγάλες μπασκετικές στιγμές με την ομάδα που αγάπησαν.

Όμως όλα αυτά κατέρρευσαν μονομιάς.Όταν στο παρκέ εμφανίστηκε αυτή η άχρωμη ομάδα,με παίκτες χωρίς ηθικό και καλή ψυχολογία,με παίκτες που φάνηκε ότι δεν ήξεραν σε ποιά ομάδα παίζουν και που δεν σεβάστηκαν την ιστορία του μεγάλου Άρη. Οι παίκτες αυτοί μόνο φαντάσματα μπορεί να ήταν του Άρη που ονειρευόμαστε.

Γιατί κύριε Ντικούδη?Κυριε ηγέτη Χατζηβρέττα...Κύριε Κακιούζη που πάντα ήθελες να παίξεις στον αυτοκράτορα και που εκστασιάστηκες με τον φοβερό λαο του Άρη... Έχετε συνειδητοποιήσει σε ποιά ομάδα παίζατε σήμερα? Μια παιδική χαρά έπαιζε με μια ομάδα με πολύ καλούς αυτοματισμούς και με ψυχολογία νικητή.Μια παιδική χαρά απέναντι σε μια ομάδα με νέους παίκτες γεμάτους δίψα για διακρίσεις.

Κύριε Ματσόν,από πότε κοουτσάρετε καθιστός στον πάγκο σας?Οι παίκτες που διαθέτετε είναι αυτοί που ζητήσατε? Οι ξένοι είναι αυτοί που θα κάνουν την διαφορά? Το τρένο χάθηκε και εγώ κουράστηκα να περιμένω τον θρόνο που μάλλον ποτέ δεν θα έρθει...

Είναι αργά και σίγουρα η πίκρα μεγάλη,ο Παπανικολάου στον γαύρο και μεις στο καναβάτσο. Αριανάρα μου το μεγαλείο σου τελειωμό δεν έχει... Πως σε κατάντησαν κάποιοι κάποιοι περίγελο της γειτονιάς της Αθήνας. Ομάδα των συνταξιούχων που κολλάνε τα τελευταία ένσημα!

Όλοι ας αναλάβουν τις ευθύνες τους.Άμεσες ενέργειες για την αγωνίστικη εξυγίανση της ομάδας... Για το μάτς δεν θα αναφερθώ...Απλά μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του Άρη...

Και μεις ακόμα ρομαντικοί με την πορτοκαλί!